Szczeliniec Wielki to najwyższy szczyt Gór Stołowych, wznoszący się na 919 m n.p.m., a zarazem jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Sudetach. Nie jest to typowa góra o stromym, wyraźnym wierzchołku. Szczeliniec Wielki ma zupełnie inny charakter: przypomina ogromny skalny stół, którego górna część została pocięta szczelinami, korytarzami, tarasami, labiryntami i fantazyjnymi formami skalnymi. To właśnie ta budowa sprawia, że Szczeliniec Wielki jest jednym z najważniejszych symboli Gór Stołowych i całej Ziemi Kłodzkiej.
Największą siłą Szczelińca Wielkiego jest jego niepowtarzalny krajobraz. Wędrując przez trasę turystyczną, człowiek nie ogląda tylko zwykłego górskiego szlaku. Przechodzi przez kamienne przejścia, schody, tarasy widokowe, wąskie przesmyki, chłodne szczeliny i miejsca, które wyglądają jak naturalna architektura. Skały przybierają tu kształty tak sugestywne, że od dawna nadawano im nazwy: Wielbłąd, Małpolud, Kwoka, Słoń, Fotel Pradziada, Piekiełko czy Tron Liczyrzepy. Dzięki temu Szczeliniec Wielki działa na wyobraźnię mocniej niż wiele wyższych gór.
Szczeliniec Wielki leży w Parku Narodowym Gór Stołowych, w pobliżu Karłowa, Kudowy-Zdroju, Radkowa i Dusznik-Zdroju. Jest najczęściej kojarzony z wejściem po słynnych kamiennych schodach z Karłowa oraz z trasą prowadzącą przez skalny labirynt na wierzchowinie. To miejsce łączy przyrodę, geologię, historię turystyki, legendy i wyjątkowe widoki. Dla wielu osób Szczeliniec Wielki jest pierwszym skojarzeniem z Górami Stołowymi, a często także jednym z najbardziej zapamiętanych miejsc na Dolnym Śląsku.
Szczeliniec Wielki znajduje się w Sudetach Środkowych, w paśmie Gór Stołowych. Najbliższą miejscowością jest Karłów, niewielka osada położona u podnóża szczytu. Od strony zachodniej i południowej w pobliżu znajdują się Kudowa-Zdrój, Duszniki-Zdrój i Polanica-Zdrój, a od północy Radków oraz Wambierzyce. To część Ziemi Kłodzkiej, regionu o wyjątkowo bogatej historii, krajobrazie i tradycji turystycznej.
Góry Stołowe wyróżniają się spośród innych pasm Sudetów swoją budową. Ich nazwa nie jest przypadkowa. Zamiast ostrych grani i klasycznych stożków pojawiają się tu płaskie wierzchowiny, pionowe ściany skalne, progi, tarasy i labirynty. Szczeliniec Wielki jest najwyższym i najbardziej znanym przykładem tej formy krajobrazu. Wygląda jak potężny kamienny blok wyniesiony ponad okolicę, rozcięty przez naturę na fantastyczne formy.
Położenie Szczelińca sprawia, że jest doskonałym punktem widokowym. Z tarasów można oglądać rozległą panoramę Gór Stołowych, Kotliny Kłodzkiej, Broumovskich Ścian po stronie czeskiej, Karkonoszy przy dobrej pogodzie, Gór Sowich, Masywu Śnieżnika i innych pasm Sudetów. To nie jest panorama z jednego wierzchołka, ale seria widoków z różnych skalnych punktów, dzięki czemu doświadczenie jest bardzo różnorodne.
Szczeliniec Wielki jest jednym z najlepszych miejsc w Polsce do zrozumienia, czym są Góry Stołowe. Ich budowa wiąże się z piaskowcami, które powstały miliony lat temu na dnie dawnego morza. Warstwy osadów stopniowo twardniały, a późniejsze ruchy tektoniczne wyniosły je ku górze. Woda, mróz, wiatr i procesy erozyjne przez bardzo długi czas rzeźbiły skały, tworząc dzisiejsze kształty.
To właśnie erozja jest kluczem do zrozumienia Szczelińca Wielkiego. Piaskowiec nie rozpada się równomiernie. Woda wnika w spękania, zamarza, rozszerza szczeliny, wypłukuje słabsze partie i odsłania twardsze fragmenty. W efekcie powstają skalne baszty, grzyby, bloki, tunele, komory i wąskie przejścia. Część form wygląda jak celowo wyrzeźbiona, ale ich autorem jest natura działająca przez miliony lat.
Nazwa Szczeliniec bardzo dobrze oddaje charakter góry. Wierzchowina jest pełna szczelin, czyli pęknięć i rozpadlin między blokami skalnymi. Niektóre są szerokie i wygodne, inne bardzo wąskie, chłodne i zacienione. W miejscach takich jak Piekiełko temperatura potrafi być wyraźnie niższa niż na otwartej przestrzeni. To pokazuje, że Szczeliniec Wielki ma własny mikroklimat i własną skalną architekturę.
Szczeliniec Wielki był znany mieszkańcom regionu od dawna, ale prawdziwy rozwój turystyczny rozpoczął się na przełomie XVIII i XIX wieku. Wtedy Góry Stołowe zaczęły przyciągać kuracjuszy, podróżników, badaczy i miłośników romantycznych krajobrazów. Bliskość uzdrowisk, zwłaszcza Kudowy-Zdroju, Dusznik-Zdroju i Polanicy-Zdroju, sprzyjała popularyzacji tego miejsca.
Ogromną rolę w historii Szczelińca odegrał Franz Pabel, mieszkaniec Karłowa, uznawany za pierwszego oficjalnie mianowanego przewodnika górskiego w tej części Europy. To on porządkował ścieżki, oprowadzał gości, nadawał nazwy formom skalnym i przyczynił się do udostępnienia szczytu turystom. Jego postać jest nierozerwalnie związana ze Szczelińcem Wielkim. Bez niego góra zapewne także byłaby znana, ale nie uzyskałaby tak wcześnie uporządkowanej formy zwiedzania.
W XIX wieku Szczeliniec Wielki stał się jedną z największych atrakcji turystycznych ziemi kłodzkiej. Odwiedzali go kuracjusze z uzdrowisk, arystokraci, podróżnicy i pisarze. Wśród znanych osób, które miały tu dotrzeć, wymienia się między innymi Johanna Wolfganga Goethego oraz późniejszego prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna Quincy’ego Adamsa. Takie wizyty pokazują, że Szczeliniec Wielki był już wtedy miejscem o międzynarodowej renomie.
Franz Pabel jest jedną z najważniejszych postaci w historii Szczelińca Wielkiego. Urodził się w Karłowie i całe życie był związany z Górami Stołowymi. Jego zasługą było nie tylko oprowadzanie turystów, ale także stworzenie podstaw infrastruktury, bez której zwiedzanie skalnego labiryntu byłoby znacznie trudniejsze. Pabel pomagał wyznaczać trasę, dbał o bezpieczeństwo, budował schody i punkty widokowe.
To właśnie dzięki niemu Szczeliniec Wielki stał się miejscem dostępnym dla szerszego grona odwiedzających. Wcześniej skalny labirynt mógł być trudny, nieczytelny i niebezpieczny. Pabel zamienił go w trasę, która zachowała dzikość, ale zyskała porządek. Jego działalność była pionierska, bo turystyka górska dopiero się wtedy rozwijała.
Franz Pabel został oficjalnie mianowany przewodnikiem, co czyni go postacią wyjątkową w historii europejskiego przewodnictwa. Do dziś pamięć o nim jest obecna na Szczelińcu. Jego nazwisko pojawia się w opisach schroniska, trasy i historii tego miejsca. Szczeliniec Wielki to nie tylko dzieło natury, ale także przykład tego, jak jeden człowiek potrafił nadać miejscu turystyczny kształt, nie odbierając mu tajemnicy.
Jednym z najważniejszych zabytków turystycznych na Szczelińcu Wielkim jest schronisko PTTK „Na Szczelińcu”. Zostało zbudowane w 1845 roku i należy do najstarszych schronisk w Sudetach. Jego historia jest szczególnie ciekawa, ponieważ obiekt od początku powstał z myślą o obsłudze turystów. Wiele innych sudeckich schronisk wyrastało z dawnych bud pasterskich, ale schronisko na Szczelińcu było od początku schroniskiem turystycznym.
Położenie schroniska jest wyjątkowe. Znajduje się na skalnej platformie szczytowej, w miejscu dostępnym wyłącznie pieszo. Nie prowadzi do niego droga samochodowa, dlatego przez długi czas zaopatrzenie trzeba było wnosić na górę lub transportować przy pomocy zwierząt jucznych. Ten fakt dobrze pokazuje, jak szczególne jest to miejsce. Schronisko na Szczelińcu nie jest zwykłym budynkiem przy drodze. Jest częścią skalnej góry.
Obiekt ma ogromne znaczenie dla tradycji turystycznej Gór Stołowych. Od pokoleń odpoczywają tu wędrowcy, którzy weszli na szczyt z Karłowa, Pasterki lub Radkowa. Z tarasu przy schronisku rozciągają się piękne widoki, a sam budynek tworzy jeden z najbardziej charakterystycznych obrazów Szczelińca Wielkiego.
Najbardziej klasyczne wejście na Szczeliniec Wielki prowadzi z Karłowa po kamiennych schodach. To historyczna droga, która sama w sobie jest ważnym elementem zwiedzania. Schody wiją się między skałami, lasem i kamiennymi blokami, stopniowo wprowadzając na wyższe partie góry. Według opisów trasa prowadzi po niespełna 700 kamiennych stopniach.
Wejście po schodach ma swój rytuał. Zaczyna się w Karłowie, niewielkiej miejscowości u podnóża Szczelińca, a potem prowadzi coraz wyżej, aż do schroniska i właściwej trasy turystycznej. Dla wielu osób to właśnie ten odcinek jest pierwszym kontaktem z atmosferą Gór Stołowych. Kamień, las, cień i narastające poczucie wysokości budują napięcie przed wejściem do skalnego labiryntu.
Schody są wygodniejsze niż dzika ścieżka, ale nadal wymagają wysiłku. Szczeliniec Wielki nie jest wysoką górą w porównaniu z Karkonoszami czy Tatrami, ale podejście potrafi zmęczyć, zwłaszcza w upalny dzień. Warto iść spokojnie, nie ścigać się i traktować wejście jako część doświadczenia.
Największą atrakcją Szczelińca Wielkiego jest płatna trasa turystyczna prowadząca przez skalny labirynt. To właśnie tam znajdują się najciekawsze formy skalne, wąskie przejścia, głębokie szczeliny, punkty widokowe i najbardziej znane miejsca. Trasa jest jednokierunkowa, co pomaga utrzymać płynność ruchu i bezpieczeństwo przy dużej liczbie odwiedzających.
Przejście trasy nie przypomina zwykłego spaceru po lesie. W wielu miejscach trzeba iść po schodach, przeciskać się między skałami, schodzić do chłodnych zagłębień i wychodzić na tarasy. To doświadczenie przestrzenne: raz człowiek znajduje się na otwartym punkcie widokowym, za chwilę wchodzi w ciasny skalny korytarz, a potem znów wychodzi na światło.
Trasa jest dobrze przygotowana, ale wymaga ostrożności. Skały mogą być mokre i śliskie, a różnice wysokości odczuwalne. Osoby z lękiem wysokości lub klaustrofobią powinny wiedzieć, że pojawiają się tu zarówno ekspozycje widokowe, jak i wąskie przejścia. Dla większości odwiedzających jest to jednak jedna z najbardziej efektownych tras w polskich Sudetach.
Szczeliniec Wielki słynie z form skalnych, które mają własne nazwy. To bardzo ważna część jego uroku. Skały nie są anonimowe. Każda większa forma staje się bohaterem opowieści, a człowiek zaczyna patrzeć na nie jak na figury, postacie i zwierzęta. Ten sposób odbioru ma długą tradycję i był rozwijany już w czasach Franza Pabla.
Do najbardziej znanych form należy Wielbłąd, jedna z ikon Szczelińca. Są też Kwoka, Małpolud, Słoń, Koński Łeb, Mamut, Głowa Księżniczki Emilki, Fotel Pradziada oraz Tron Liczyrzepy. Część nazw jest oczywista od razu, inne wymagają wyobraźni i odpowiedniego kąta patrzenia. Właśnie to sprawia, że zwiedzanie ma w sobie element zabawy i odkrywania.
Najbardziej symboliczny jest Tron Liczyrzepy, związany z legendarnym Duchem Gór. Z kolei Piekiełko robi wrażenie chłodem, głębokością i mrocznym klimatem. To jedno z miejsc, w których najlepiej czuć, że Szczeliniec Wielki jest skalnym labiryntem, a nie tylko punktem widokowym.
Szczeliniec Wielki, podobnie jak całe Sudety, jest związany z legendami o Liczyrzepie, czyli Duchu Gór. Choć postać ta najczęściej kojarzona jest z Karkonoszami, jej symbolika przenika również inne części Sudetów. Tron Liczyrzepy na Szczelińcu to jedna z najbardziej znanych skalnych form, która odwołuje się do tej tradycji.
Liczyrzepa był w dawnych opowieściach władcą gór, strażnikiem przyrody, istotą nieprzewidywalną, czasem pomocną, czasem surową. W skałach Szczelińca łatwo zrozumieć, dlaczego takie legendy powstawały. Labirynt, mgła, chłodne szczeliny, dziwne kształty i nagłe widoki tworzą atmosferę miejsca, które wydaje się rządzić własnymi prawami.
Tron Liczyrzepy jest więc czymś więcej niż ciekawą skałą. To punkt, w którym geologia spotyka się z wyobraźnią. Nazwa nadaje kamieniowi znaczenie, a człowiek zaczyna widzieć w krajobrazie dawną opowieść o sile gór.
Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc na trasie jest Piekiełko. To głęboka, wąska i chłodna szczelina, w której temperatura może być znacznie niższa niż na powierzchni. Nawet latem czuć tam wilgoć, cień i surowy mikroklimat. Nazwa Piekiełko jest przewrotna, bo zamiast gorąca kojarzy się raczej z zimnem, mrokiem i ciasną przestrzenią.
Piekiełko pokazuje, jak zróżnicowany jest Szczeliniec Wielki. Na jednej trasie można w krótkim czasie przejść od szerokiego punktu widokowego do niemal podziemnego korytarza. To właśnie kontrast tworzy wyjątkowe doświadczenie. Góra nie odsłania się od razu, tylko prowadzi przez kolejne sceny.
Dla wielu osób Piekiełko jest jednym z najmocniej zapamiętanych fragmentów trasy. Nie dlatego, że jest największe, ale dlatego, że działa na zmysły. Czuć zmianę temperatury, wilgoć skał, wąskość przejścia i odcięcie od otwartej przestrzeni.
Szczeliniec Wielki oferuje kilka pięknych punktów widokowych. Najbardziej znane znajdują się w okolicach schroniska oraz na trasie turystycznej. Widoki są szerokie, ale różnią się w zależności od miejsca. Można oglądać Karłów, Góry Stołowe, Broumovskie Ściany, Radków, Kotlinę Kłodzką, a przy dobrej pogodzie także dalsze pasma Sudetów.
Punkty widokowe są ważne, bo pokazują kontrast między płaskim, skalnym szczytem a otaczającym krajobrazem. Stojąc na krawędzi Szczelińca, łatwo zrozumieć, dlaczego Góry Stołowe mają tak wyjątkowy charakter. Skały kończą się gwałtownie, a za nimi otwiera się przestrzeń dolin i kolejnych pasm.
Największe wrażenie robią widoki o poranku, po deszczu albo przy dobrej przejrzystości powietrza. Mgła również potrafi stworzyć niezwykły klimat, choć ogranicza panoramę. Szczeliniec Wielki jest miejscem, które za każdym razem wygląda trochę inaczej.
Karłów jest najważniejszą miejscowością u podnóża Szczelińca Wielkiego. To niewielka osada, ale jej znaczenie turystyczne jest ogromne. Stąd zaczyna się najbardziej znane wejście na szczyt i tu koncentruje się ruch osób odwiedzających Szczeliniec. Karłów jest naturalną bramą do skalnego świata Gór Stołowych.
Historia Karłowa wiąże się z rozwojem turystyki. Dawniej była to osada górska, później stała się punktem obsługi ruchu turystycznego. Bliskość Szczelińca sprawiła, że miejscowość nabrała szczególnego znaczenia. Dziś znajdują się tu parkingi, punkty gastronomiczne, noclegi i wejście na trasę prowadzącą do schroniska.
Karłów ma specyficzny klimat. Jest położony wysoko, w otoczeniu lasów i skał. Nie jest dużym kurortem, ale raczej miejscem startowym, z którego wychodzi się ku górze. Jego największą wartością jest położenie pod jednym z najciekawszych szczytów Sudetów.
Szczeliniec Wielki znajduje się w Parku Narodowym Gór Stołowych, jedynym parku narodowym w Polsce chroniącym krajobraz gór płytowych. To wyjątkowy obszar, w którym przyroda, geologia i krajobraz tworzą bardzo rozpoznawalną całość. Park chroni nie tylko Szczeliniec, ale także Błędne Skały, Skalne Grzyby, torfowiska, lasy i liczne formy piaskowcowe.
Ochrona parku jest konieczna, ponieważ piaskowcowe formy są podatne na niszczenie. Tysiące osób odwiedzających trasę każdego roku mogą powodować duże obciążenie dla środowiska. Dlatego obowiązują wyznaczone szlaki, bilety, limity wejść i zasady poruszania się. Nie są to utrudnienia bez powodu. Mają zachować Szczeliniec Wielki dla kolejnych pokoleń.
Park Narodowy Gór Stołowych pokazuje, że Szczeliniec Wielki nie jest samotną atrakcją. Jest częścią większego systemu przyrodniczego. Skały, lasy, mikroklimat, zwierzęta i rośliny tworzą razem świat, który wymaga uważności i szacunku.
Szczeliniec Wielki jest dostępny w różnych porach roku, ale charakter miejsca bardzo się zmienia. Latem trasa jest popularna, zielona i pełna odwiedzających. Jesienią Góry Stołowe nabierają kolorów, a mgły i chłodniejsze powietrze wzmacniają tajemniczy klimat skał. Zimą Szczeliniec potrafi wyglądać bajkowo, ale warunki są trudniejsze.
W okresie zimowym płatna trasa turystyczna przez skalny labirynt może być zamknięta lub dostępna w ograniczony sposób, zależnie od decyzji parku i warunków. Oblodzone schody, śnieg i śliskie skały zwiększają ryzyko. Dlatego przed wyjazdem trzeba sprawdzić aktualny komunikat Parku Narodowego Gór Stołowych.
Poza sezonem Szczeliniec Wielki jest spokojniejszy. Mniej ludzi pozwala lepiej poczuć atmosferę miejsca. Jednocześnie trzeba być bardziej samodzielnym: sprawdzić godziny, dostępność, pogodę i warunki na trasie. Szczeliniec nie jest miejscem trudnym technicznie, ale lekceważenie pogody w górach zawsze jest błędem.
Szczeliniec Wielki jest ważny, ponieważ łączy wyjątkową geologię, historię turystyki, piękne widoki i bardzo silny charakter miejsca. To najwyższy szczyt Gór Stołowych, ale jego znaczenie nie wynika wyłącznie z wysokości. Najważniejszy jest skalny labirynt, którego nie da się pomylić z żadnym innym miejscem w Polsce.
To także góra o wielkiej tradycji. Franz Pabel, schronisko z 1845 roku, kamienne schody, dawne wizyty kuracjuszy i podróżników tworzą opowieść o narodzinach turystyki w Sudetach. Szczeliniec Wielki był atrakcją, zanim turystyka stała się masowa. Już dawno temu ludzie rozumieli, że to miejsce jest wyjątkowe.
Dziś Szczeliniec Wielki pozostaje jednym z najcenniejszych symboli Dolnego Śląska. Jest przystępny, rozpoznawalny, widowiskowy i pełen treści. Można tu przyjechać dla widoków, skał, historii, legend albo samego doświadczenia przejścia przez kamienny labirynt. W każdym przypadku Szczeliniec zostawia mocne wrażenie.
Szczeliniec Wielki ma 919 m n.p.m. Jest najwyższym szczytem Gór Stołowych i jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Sudetach Środkowych.
Szczeliniec Wielki leży w Górach Stołowych, na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych, w pobliżu Karłowa, Kudowy-Zdroju, Radkowa i Dusznik-Zdroju.
Płatna jest trasa turystyczna przez skalny labirynt na Szczelińcu Wielkim. Według aktualnego cennika Parku Narodowego Gór Stołowych bilet normalny kosztuje 16 zł, a ulgowy 8 zł.
Samo wejście z Karłowa do schroniska zajmuje zwykle kilkadziesiąt minut. Przejście całej trasy turystycznej ze zwiedzaniem skalnego labiryntu i punktów widokowych najlepiej zaplanować na około 2–3 godziny, zależnie od tempa i liczby osób na trasie.
Szczeliniec Wielki nie jest trudny technicznie, ale wymaga chodzenia po schodach, kamieniach i wąskich przejściach. Po deszczu skały mogą być śliskie. Trasa może być męcząca dla osób z problemami z kolanami lub ograniczoną sprawnością.
Najpopularniejsze, historyczne wejście z Karłowa prowadzi po niespełna 700 kamiennych schodach. To jeden z najbardziej charakterystycznych elementów wejścia na Szczeliniec.
Najważniejsze miejsca to skalny labirynt, punkty widokowe, Piekiełko, Tron Liczyrzepy, Wielbłąd, Małpolud, Kwoka, Słoń, Fotel Pradziada oraz schronisko PTTK „Na Szczelińcu”.
Tak. Na Szczelińcu Wielkim znajduje się schronisko PTTK „Na Szczelińcu”, zbudowane w 1845 roku. To jedno z najstarszych schronisk w Sudetach i wyjątkowy obiekt położony na skalnej platformie.
Tak, ale dzieci powinny być pod opieką dorosłych. Trasa jest atrakcyjna, ale miejscami prowadzi po schodach, wąskich przejściach i przy skałach. Trzeba pilnować bezpieczeństwa, szczególnie na punktach widokowych.
Najlepszy okres to wiosna, lato i jesień, gdy trasa turystyczna jest udostępniona, a warunki są bezpieczne. W weekendy i wakacje warto przyjechać wcześnie albo kupić bilet online, ponieważ obowiązują limity wejść.
Najważniejsza oficjalna strona przed wizytą to www.pngs.gov.pl, czyli strona Parku Narodowego Gór Stołowych. Tam znajdują się aktualne komunikaty, godziny udostępniania tras, informacje o biletach, regulaminy i mapa turystyczna. Bilety online można kupić przez stronę parku w zakładce „Kup bilet”. Strona schroniska to www.naszczelincu.pl.
Według aktualnych informacji Parku Narodowego Gór Stołowych trasa turystyczna Szczeliniec Wielki jest udostępniana sezonowo w określonych godzinach. Od otwarcia sezonu do 31 maja oraz od 1 do 14 czerwca obowiązują godziny 9:00–19:00. Od 15 czerwca do 31 lipca trasa jest udostępniana w godzinach 8:00–20:00. Od 1 do 31 sierpnia godziny wynoszą 8:00–19:00. Przed wyjazdem trzeba sprawdzić aktualny komunikat, ponieważ godziny mogą zależeć od sezonu i warunków.
Bilet na trasę turystyczną Szczeliniec Wielki kosztuje według aktualnego cennika 16 zł normalny i 8 zł ulgowy. Park stosuje limity wejść: 400 osób na godzinę na trasę Szczeliniec Wielki. W sezonie, weekendy i dni wolne najlepiej kupić bilet online z wyprzedzeniem, bo przy dużym ruchu wejście z marszu może być utrudnione.
Dojazd samochodem z Wrocławia do Karłowa zajmuje zwykle około dwóch godzin i trzydziestu minut do trzech godzin, zależnie od trasy, pogody i ruchu. Najczęściej jedzie się przez Kłodzko, Polanicę-Zdrój, Duszniki-Zdrój i dalej w stronę Karłowa albo przez Radków. W Karłowie znajdują się parkingi, ale w sezonie szybko się zapełniają. Część parkingów jest płatna.
Dojazd komunikacją publiczną wymaga wcześniejszego sprawdzenia połączeń. Najłatwiej planować trasę przez Kłodzko, Kudowę-Zdrój, Polanicę-Zdrój lub Duszniki-Zdrój, a następnie korzystać z lokalnych połączeń w kierunku Karłowa, jeśli są dostępne w danym terminie. Poza sezonem kursy mogą być ograniczone.
Najpopularniejsze wejście prowadzi z Karłowa po kamiennych schodach do schroniska PTTK „Na Szczelińcu”, a następnie przez płatną trasę turystyczną w skalnym labiryncie. Do schroniska można dojść także szlakami od strony Pasterki i Radkowa. Najbardziej znany wariant z Karłowa jest najkrótszy i najbardziej klasyczny.
Na Szczeliniec Wielki warto założyć wygodne buty z dobrą podeszwą. Trasa prowadzi po kamieniu, schodach i miejscami wąskich przejściach. Po deszczu nawierzchnia może być śliska. Latem warto zabrać wodę, a w chłodniejsze dni dodatkową warstwę, bo w szczelinach i cieniu skał temperatura może być niższa niż w Karłowie.
Szczeliniec Wielki znajduje się na terenie parku narodowego, dlatego trzeba poruszać się wyznaczoną trasą, nie schodzić poza zabezpieczenia, nie niszczyć skał, nie zostawiać śmieci i nie hałasować. To miejsce jest wyjątkowe, ale bardzo mocno obciążone ruchem turystycznym. Odpowiedzialne zachowanie pomaga zachować skalny labirynt, punkty widokowe i przyrodę Gór Stołowych w dobrym stanie.