Zamek Królewski w Warszawie to jeden z najważniejszych zabytków w Polsce i jedno z miejsc, w których historia państwa polskiego jest widoczna niemal w każdej sali, fasadzie i detalu. Położony przy Placu Zamkowym, na skraju warszawskiego Starego Miasta i nad skarpą wiślaną, przez stulecia był rezydencją książąt mazowieckich, królów Polski, siedzibą sejmu, miejscem uchwalania najważniejszych decyzji Rzeczypospolitej, a po zniszczeniach II wojny światowej także jednym z największych symboli odbudowy Warszawy. Oficjalna historia Zamku Królewskiego podkreśla, że jego dzieje sięgają średniowiecza, a później zamek stał się rezydencją królewską i centrum życia politycznego państwa.
Zamek Królewski w Warszawie nie jest zwykłym pałacem ani tylko muzeum pełnym pięknych wnętrz. To miejsce, w którym skupia się historia Mazowsza, monarchii, sejmu dawnej Rzeczypospolitej, Konstytucji 3 maja, rozbiorów, II Rzeczypospolitej, zniszczenia Warszawy i powojennej rekonstrukcji. Właśnie dlatego Zamek Królewski trzeba czytać warstwami. Najpierw jako dawną siedzibę książęcą, potem jako rezydencję królów, następnie jako symbol utraconej państwowości, a w końcu jako odbudowany znak trwania polskiej kultury.
Dzisiejszy wygląd Zamku Królewskiego jest efektem wielkiej rekonstrukcji po II wojnie światowej. W 1939 roku zamek został spalony i ograbiony przez Niemców, a w 1944 roku niemal całkowicie wysadzony. Po wojnie przez wiele lat trwała dyskusja nad jego odbudową. Decyzja zapadła dopiero w 1971 roku, a prace stały się jednym z największych przedsięwzięć konserwatorskich w powojennej Polsce. Zamek, który dziś oglądamy, jest więc jednocześnie zabytkiem dawnych epok i pomnikiem odbudowy.
Historia Zamku Królewskiego zaczyna się jeszcze przed czasami królów Polski. Pierwsza warstwa tego miejsca związana jest z książętami mazowieckimi. Warszawa, zanim stała się centrum państwa, była ważnym ośrodkiem Mazowsza. Na skarpie wiślanej istniał gród, a później murowana rezydencja książęca. Położenie było znakomicie wybrane: blisko Wisły, wysoko ponad doliną rzeki, przy rozwijającym się mieście i w miejscu łatwym do obrony.
Zamek początkowo nie miał charakteru wielkiej rezydencji królewskiej. Był siedzibą władzy regionalnej, powiązaną z książętami mazowieckimi i administracją ich księstwa. Jednak już wtedy miejsce to miało znaczenie polityczne. W średniowieczu rezydencja władcy była nie tylko domem, ale centrum zarządzania, sądu, reprezentacji i bezpieczeństwa.
Warszawa rozwijała się wokół zamku i Starego Miasta. Związek między zamkiem a miastem pozostał bardzo silny przez całe dzieje. Zamek nigdy nie był samotną budowlą oddaloną od życia miejskiego. Zawsze stał przy najważniejszej przestrzeni miasta, przy bramach, murach, rynku, kościołach i traktach prowadzących przez Warszawę.
Kluczowym momentem było włączenie Mazowsza do Korony w XVI wieku. Od tego czasu Warszawa zaczęła coraz mocniej wchodzić w orbitę ogólnopolskiej polityki. Zamek przestał być tylko dawną siedzibą regionalną, a stopniowo stawał się miejscem ważnym dla całej Rzeczypospolitej.
To właśnie ta zmiana przygotowała grunt pod późniejszy awans Warszawy. Miasto leżało stosunkowo centralnie względem ziem Korony i Litwy, co miało znaczenie w państwie rozciągającym się na ogromnym obszarze. Zamek, który wcześniej służył książętom mazowieckim, zaczął być dostosowywany do potrzeb władzy królewskiej i sejmu.
Najważniejszy przełom w historii Zamku Królewskiego wiąże się z Zygmuntem III Wazą. To za jego panowania Warszawa stała się realnym centrum życia politycznego Rzeczypospolitej. Król przeniósł tu swoją główną rezydencję, a Zamek Królewski zyskał funkcję najważniejszej siedziby monarchy.
Zmiana ta nie była tylko kwestią osobistej decyzji króla. Warszawa miała korzystne położenie polityczne i geograficzne. Była bliżej Litwy niż Kraków, leżała na ważnych trasach komunikacyjnych i coraz lepiej odpowiadała potrzebom państwa polsko-litewskiego. Zamek Królewski stał się miejscem, w którym skupiała się władza królewska, sejmowa i reprezentacyjna.
To właśnie dlatego obok zamku ustawiono później Kolumnę Zygmunta III Wazy. Pomnik króla przed rezydencją ma głęboki sens. Upamiętnia monarchę, który zasadniczo zmienił znaczenie Warszawy. Kolumna i zamek razem tworzą jeden z najmocniejszych symboli polskiej państwowości.
W czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów Zamek Królewski pełnił podwójną funkcję. Był rezydencją monarchy, ale także miejscem pracy sejmu. To tutaj odbywały się posiedzenia izby poselskiej i senatu, tutaj przyjmowano posłów zagranicznych, tutaj zapadały decyzje dotyczące państwa. Miasto Warszawa przypomina, że przez wieki zamek był przede wszystkim siedzibą króla i parlamentu, a w jego murach zapadały najważniejsze uchwały wpływające na los państwa.
Ta funkcja odróżnia Zamek Królewski w Warszawie od wielu innych rezydencji europejskich. Nie był wyłącznie pałacem dworskim. Był także miejscem parlamentarnym. W jego przestrzeni spotykały się monarchia, senat, posłowie, dyplomaci i urzędnicy. To tutaj można zobaczyć, jak specyficzny był ustrój dawnej Rzeczypospolitej, w której władza królewska musiała współistnieć z parlamentaryzmem szlacheckim.
Zamek Królewski w Warszawie nie powstał w jednej epoce. To budowla, która zmieniała się przez stulecia. Jej najstarsze warstwy mają średniowieczny rodowód, ale później zamek był wielokrotnie przebudowywany. Kolejni władcy i architekci dostosowywali go do potrzeb epoki: obronnych, reprezentacyjnych, mieszkalnych i politycznych.
W czasach nowożytnych zamek nabierał coraz bardziej rezydencjonalnego charakteru. Rozbudowywano skrzydła, porządkowano dziedzińce, zmieniano elewacje i dekorowano wnętrza. Narodowy Instytut Dziedzictwa wskazuje, że w latach 1621–1627 rozpoczęto budowę nowożytnych obwarowań zamku od strony Wisły, a przez następne dziesięciolecia zmiany dotyczyły przede wszystkim wystroju architektonicznego oraz dekoracji wnętrz.
Architektura zamku jest więc zapisem zmian funkcji. Początkowo ważna była obronność, później reprezentacja i wygoda dworu, a w XVIII wieku szczególnie mocno rozwinęła się funkcja symboliczna oraz artystyczna.
Zamek Królewski ma wyjątkowe położenie. Od strony Placu Zamkowego tworzy reprezentacyjną fasadę miasta. Od strony Wisły stoi na skarpie, co nadaje mu szczególny charakter krajobrazowy. Ta podwójność jest ważna: zamek należy jednocześnie do miasta i do przestrzeni nadwiślańskiej.
Plac Zamkowy jest jego najbardziej znanym przedpolem. To tutaj stoi Kolumna Zygmunta, tutaj zaczyna się Stare Miasto i Trakt Królewski. Od strony placu zamek działa jako symbol państwa i historii. Od strony Wisły lepiej widać jego dawną funkcję obronną i związek ze skarpą.
Jednym z najważniejszych okresów w dziejach Zamku Królewskiego były czasy Stanisława Augusta Poniatowskiego. Ostatni król Polski uczynił z zamku przestrzeń kultury, sztuki i politycznej reprezentacji. To właśnie z jego panowaniem związane są najwspanialsze wnętrza królewskie, które dziś należą do najważniejszych elementów ekspozycji.
Stanisław August był monarchą epoki oświecenia. Interesował się sztuką, architekturą, literaturą, teatrem, nauką i reformą państwa. Zamek miał wyrażać jego program: nowoczesny, klasycystyczny, oparty na edukacyjnej roli sztuki i pamięci historycznej. Król nie traktował wnętrz jako przypadkowej dekoracji. Każda sala miała mówić o władzy, cnocie, historii i porządku.
Właśnie dlatego Apartamenty Królewskie są tak ważne. Oficjalna strona Zamku Królewskiego prezentuje je jako jedną z podstawowych ekspozycji, obejmującą Apartament Wielki i Apartament Królewski.
Wśród najważniejszych wnętrz zamkowych szczególne miejsce zajmują Sala Rycerska, Sala Tronowa i Sala Canaletta. Sala Rycerska była pomyślana jako przestrzeń pamięci o osobach zasłużonych dla ojczyzny. W programie Stanisława Augusta historia miała wychowywać i przypominać o cnotach obywatelskich. Nie była tylko wspomnieniem dawnych czasów, ale narzędziem budowania wspólnoty.
Sala Tronowa to jedno z najbardziej symbolicznych wnętrz zamku. To tutaj wyrażał się majestat królewski. Tron, dekoracje, złocenia, insygnia i układ przestrzeni tworzyły teatr władzy. W czasach Stanisława Augusta była to przestrzeń audiencji i reprezentacji.
Sala Canaletta ma z kolei ogromne znaczenie dla historii Warszawy. Znajdują się w niej weduty Bernarda Bellotta, zwanego Canalettem, przedstawiające Warszawę XVIII wieku. Obrazy te stały się po II wojnie światowej jednym z ważnych źródeł przy odbudowie miasta. Dzięki nim zamek nie tylko przechowywał sztukę, ale również pomógł później przywracać zniszczoną Warszawę.
Zamek Królewski jest nierozerwalnie związany z Konstytucją 3 maja. To tutaj, w 1791 roku, uchwalono jedną z najważniejszych ustaw w historii Polski i jedną z pierwszych nowoczesnych konstytucji w Europie. Wydarzenie to stało się symbolem próby naprawy państwa, które znajdowało się w dramatycznym położeniu politycznym.
Konstytucja 3 maja była aktem odwagi politycznej. Miała wzmocnić państwo, uporządkować ustrój i ograniczyć słabości dawnej Rzeczypospolitej. Zamek Królewski jako miejsce jej uchwalenia zyskał dzięki temu szczególne znaczenie. Nie jest tylko dawną rezydencją królów, ale miejscem jednego z najważniejszych momentów polskiej historii ustrojowej.
Historia Konstytucji 3 maja ma wymiar tragiczny, ponieważ próba reform przyszła bardzo późno. Niedługo potem nastąpiły kolejne rozbiory, a Rzeczpospolita zniknęła z mapy Europy. Zamek Królewski stał się więc również miejscem pamięci o ostatnim wielkim wysiłku ratowania państwa.
To nadaje zamkowi wyjątkową głębię. Był miejscem królewskiej świetności, ale także miejscem dramatycznych decyzji w obliczu upadku. W jego murach widać zarówno dumę, jak i przestrogę.
Po upadku Rzeczypospolitej Zamek Królewski utracił swoją dawną rolę. Nie był już siedzibą niezależnej władzy polskiej. Przez kolejne dziesięciolecia zmieniały się jego funkcje, a budynek pozostawał świadkiem obcej dominacji i przemian politycznych.
Dla Polaków zamek nadal miał jednak znaczenie symboliczne. Nawet jeśli nie pełnił już funkcji królewskiej w dawnym sensie, przypominał o utraconym państwie. W XIX wieku takie miejsca miały ogromną wagę. Pomagały podtrzymywać pamięć o dawnej Rzeczypospolitej w czasie, gdy Polska nie istniała jako niepodległe państwo.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Zamek Królewski odzyskał rangę jednego z najważniejszych gmachów państwowych. W II Rzeczypospolitej pełnił funkcje reprezentacyjne, a przez pewien czas był związany z urzędem prezydenta. To kolejny dowód, że miejsce to zawsze wracało do centrum polskiej państwowości, gdy tylko państwo polskie odzyskiwało suwerenność.
Zamek był wtedy symbolem ciągłości między dawną Rzeczpospolitą a nowym państwem. Nie był już rezydencją królów, ale nadal mógł służyć jako przestrzeń państwowej reprezentacji.
II wojna światowa była dla Zamku Królewskiego katastrofą. We wrześniu 1939 roku, podczas niemieckiego oblężenia Warszawy, zamek został ostrzelany, spalony i ograbiony. Niemcy świadomie niszczyli symbole polskiej kultury oraz państwowości. Zamek jako dawna siedziba królów i sejmu był jednym z najważniejszych celów takiej przemocy.
Zniszczenie zamku było ciosem w pamięć historyczną miasta. Nie chodziło wyłącznie o budynek. Chodziło o miejsce, które przez wieki skupiało polską historię. Spalony zamek stał się jednym z najbardziej przejmujących obrazów września 1939 roku.
Jeszcze większa tragedia nastąpiła w 1944 roku. Po Powstaniu Warszawskim Niemcy systematycznie niszczyli miasto. Zamek Królewski został niemal całkowicie wysadzony. Pozostały ruiny, fragmenty murów, piwnice i ocalałe elementy, które później wykorzystano przy odbudowie.
To zniszczenie miało charakter symboliczny. Niemcy nie tylko niszczyli infrastrukturę miasta. Chcieli wymazać Warszawę jako centrum polskiej historii. Zamek Królewski był jednym z najważniejszych znaków tej historii, dlatego jego zagłada była tak bolesna.
Po wojnie odbudowa zamku nie nastąpiła od razu. Przez lata trwały spory polityczne, konserwatorskie i ideologiczne. Dopiero w 1971 roku podjęto decyzję o odbudowie. Muzeum Historii Polski przypomina, że decyzja o odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie zapadła właśnie ponad pół wieku temu i stała się jednym z najważniejszych wydarzeń w historii powojennej rekonstrukcji.
Odbudowa była finansowana w ogromnej mierze ze składek społecznych. Polacy w kraju i na emigracji wspierali rekonstrukcję, traktując ją jako sprawę narodową. Dzięki temu Zamek Królewski stał się nie tylko odbudowanym zabytkiem, lecz także pomnikiem społecznego wysiłku.
Odbudowa Zamku Królewskiego była czymś więcej niż pracą architektoniczną. Była aktem przywracania ciągłości. W ruinach zamku widziano przerwaną historię państwa. Rekonstrukcja miała pokazać, że mimo wojny, okupacji i prób wymazania pamięci polska kultura przetrwała.
Prace opierały się na dokumentacji, fotografiach, obrazach, opisach, ocalałych fragmentach i dawnych planach. Wykorzystano elementy uratowane przed zniszczeniem oraz te, które udało się odzyskać. Dzięki temu dzisiejszy zamek jest rekonstrukcją, ale rekonstrukcją opartą na ogromnej wiedzy i szacunku dla historycznego kształtu.
Apartament Wielki był przestrzenią reprezentacyjną. To tutaj odbywały się uroczystości, audiencje, zgromadzenia i wydarzenia dworskie. W jego skład wchodzą sale o szczególnym znaczeniu symbolicznym, między innymi Sala Wielka, Sala Rycerska, Sala Tronowa i inne wnętrza związane z programem Stanisława Augusta.
Apartament Wielki pokazuje monarchię jako teatr władzy. Każde wnętrze miało budować określone wrażenie: powagi, majestatu, pamięci, porządku, świetności i ciągłości państwa. Dekoracje nie były przypadkowe. Były częścią politycznego języka epoki.
Apartament Królewski miał bardziej prywatny charakter, choć oczywiście prywatność monarchy nigdy nie była całkowicie zwyczajna. To przestrzeń związana z codziennym życiem króla, jego pracą, odpoczynkiem, spotkaniami i rytuałem dworskim. Oficjalna strona Zamku Królewskiego wskazuje, że Apartamenty Królewskie obejmują zarówno Apartament Wielki, jak i Apartament Królewski.
Zwiedzanie tych wnętrz pozwala lepiej zrozumieć, jak funkcjonowała królewska rezydencja. Nie była tylko miejscem ceremonii. Była również miejscem pracy, mieszkania, rozmów i codziennego zarządzania dworem.
Jednym z najważniejszych miejsc w zamku jest Galeria imienia Lanckorońskich. To przestrzeń związana z niezwykle cennymi dziełami sztuki, w tym obrazami Rembrandta. Galeria pokazuje, że Zamek Królewski jest nie tylko zabytkiem architektury, ale również muzeum o randze europejskiej.
Zbiory zamkowe mają ogromne znaczenie dla polskiej kultury. Są częścią historii kolekcjonerstwa, strat wojennych, odzyskiwania dzieł sztuki i budowania nowoczesnej instytucji muzealnej.
Sala Canaletta należy do najbardziej znanych wnętrz Zamku Królewskiego. Znajdują się w niej widoki Warszawy malowane przez Bernarda Bellotta, zwanego Canalettem. Obrazy te mają podwójne znaczenie. Po pierwsze, są arcydziełami malarstwa wedutowego. Po drugie, stały się jednym z najważniejszych źródeł ikonograficznych przy powojennej odbudowie Warszawy.
Canaletto malował Warszawę XVIII wieku z niezwykłą dokładnością. Pokazywał place, ulice, kościoły, pałace, ludzi, powozy, fasady i perspektywy miejskie. Dzięki temu jego obrazy są dzisiaj nie tylko dziełami sztuki, ale także dokumentami dawnego miasta.
Sala Canaletta pokazuje, że Zamek Królewski przechowuje nie tylko własną historię, ale również historię Warszawy. Widoki miasta malowane w XVIII wieku pomogły w XX wieku przywracać to, co zostało zniszczone. To niezwykła ciągłość: sztuka dworska stała się narzędziem odbudowy miasta po totalnej katastrofie.
Dzięki temu Sala Canaletta jest jednym z najbardziej symbolicznych miejsc w zamku. Łączy czasy Stanisława Augusta z powojenną Warszawą.
Dziś Zamek Królewski w Warszawie działa jako muzeum i jedna z najważniejszych instytucji kultury w Polsce. Oficjalna strona prezentuje ekspozycje stałe, wystawy czasowe, Apartamenty Królewskie, Galerię Lanckorońskich, Pałac Pod Blachą, Ogrody Królewskie i ofertę edukacyjną.
To bardzo ważne, bo zamek nie jest wyłącznie rekonstrukcją historyczną. Jest żywą instytucją. Organizuje wystawy, prowadzi badania, konserwuje zbiory, edukuje i udostępnia przestrzenie zwiedzającym. Dzięki temu dawna rezydencja królewska funkcjonuje jako współczesne centrum pamięci i kultury.
W skład kompleksu zamkowego wchodzi również Pałac Pod Blachą oraz Ogrody Królewskie. Pałac Pod Blachą jest osobnym, ważnym obiektem związanym z historią arystokratycznej Warszawy. Ogrody Królewskie pozwalają natomiast zobaczyć zamek od strony skarpy i Wisły.
Ogrody są szczególnie cenne, bo przywracają krajobrazowy wymiar zamku. Zamek nie jest tylko fasadą od Placu Zamkowego. Jest również rezydencją na skarpie, związaną z widokiem na rzekę i dawnym układem przestrzennym miasta.
Zamek Królewski i Plac Zamkowy tworzą jedną z najważniejszych kompozycji historycznych Warszawy. Kolumna Zygmunta, ustawiona przed zamkiem, przypomina o królu, który przeniósł centrum władzy do Warszawy. Zamek pokazuje, gdzie ta władza się koncentrowała.
Bez zamku Plac Zamkowy byłby niepełny. Bez Placu Zamkowego zamek straciłby swoje najważniejsze miejskie przedpole. Razem tworzą obraz, który stał się jednym z najważniejszych znaków stolicy.
Zamek leży przy wejściu na Stare Miasto. Dla wielu osób to pierwszy punkt zwiedzania historycznej Warszawy. Od Placu Zamkowego można przejść ulicą Świętojańską na Rynek Starego Miasta, wejść na Trakt Królewski albo zejść w stronę Wisły.
To położenie sprawia, że Zamek Królewski jest nie tylko zabytkiem, ale również węzłem miejskiej historii. Łączy królewską Warszawę, mieszczańską Starówkę, skarpę wiślaną i reprezentacyjny trakt prowadzący dalej ku Łazienkom i Wilanowowi.
Zamek Królewski jest ważny, ponieważ skupia w sobie kilka najważniejszych opowieści o Polsce. Pierwsza to historia Mazowsza i książąt mazowieckich. Druga to historia monarchii i przeniesienia centrum władzy do Warszawy. Trzecia to historia sejmu dawnej Rzeczypospolitej i Konstytucji 3 maja. Czwarta to historia utraty państwa i pamięci w czasie zaborów. Piąta to historia II wojny światowej, zniszczenia Warszawy i odbudowy. Szósta to współczesna historia muzeum, które chroni dziedzictwo narodowe.
To miejsce trzeba oglądać z pełną świadomością. Piękne sale są ważne, ale jeszcze ważniejsze jest to, co się w nich wydarzyło i co symbolizują. Zamek Królewski w Warszawie jest jednym z najważniejszych materialnych znaków polskiej państwowości.
Zamek Królewski znajduje się przy Placu Zamkowym 4 w Warszawie, na skraju Starego Miasta i przy początku Traktu Królewskiego.
Początki zamku sięgają średniowiecza i rezydencji książąt mazowieckich. Później zamek był wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany.
Zamek był siedzibą książąt mazowieckich, później królów Polski, a w II Rzeczypospolitej pełnił także funkcje reprezentacyjne państwa.
Zamek był siedzibą króla i sejmu, miejscem najważniejszych decyzji politycznych dawnej Rzeczypospolitej oraz symbolem polskiej państwowości.
Tak, Zamek Królewski jest związany z uchwaleniem Konstytucji 3 maja w 1791 roku, jednego z najważniejszych aktów prawnych w historii Polski.
Tak. Zamek został spalony i ograbiony w 1939 roku, a w 1944 roku niemal całkowicie wysadzony przez Niemców.
Decyzja o odbudowie zapadła w 1971 roku, a rekonstrukcja stała się jednym z największych przedsięwzięć konserwatorskich powojennej Polski.
Warto zobaczyć Apartamenty Królewskie, Salę Tronową, Salę Rycerską, Salę Canaletta, Galerię Lanckorońskich, Pałac Pod Blachą i Ogrody Królewskie.
Tak, Zamek Królewski w Warszawie działa jako muzeum i udostępnia ekspozycje stałe, wystawy czasowe oraz przestrzenie historyczne.
Tak, godziny i ceny biletów mogą się zmieniać sezonowo. Aktualne informacje publikuje oficjalna strona Zamku Królewskiego.
Zamek Królewski w Warszawie
Plac Zamkowy 4
00-277 Warszawa
https://www.zamek-krolewski.pl
Aktualne godziny otwarcia i ceny biletów najlepiej sprawdzić bezpośrednio na oficjalnej stronie Zamku Królewskiego w sekcji „Godziny otwarcia i ceny biletów”. Strona zamku publikuje osobne informacje dla ekspozycji stałych, wystaw czasowych, Pałacu Pod Blachą i innych przestrzeni.
Do najważniejszych przestrzeni należą Apartamenty Królewskie, Galeria imienia Lanckorońskich, Pałac Pod Blachą, Ogrody Królewskie oraz wystawy czasowe. Oficjalny serwis zamku prowadzi osobne opisy wnętrz i ekspozycji.
Najwygodniej dojechać komunikacją miejską w okolice Placu Zamkowego, Starego Miasta, Krakowskiego Przedmieścia, Miodowej albo Nowego Zjazdu. Można także dojść pieszo z metra Ratusz Arsenał, metra Nowy Świat-Uniwersytet, z bulwarów wiślanych albo z Traktu Królewskiego.
Zamek Królewski najlepiej poznawać pieszo. Od Rynku Starego Miasta dojście zajmuje kilka minut. Od Krakowskiego Przedmieścia zamek jest naturalnym początkiem historycznej trasy przez Plac Zamkowy. Od bulwarów wiślanych można podejść od strony Mariensztatu lub skarpy.
W bezpośrednim sąsiedztwie Zamku Królewskiego ruch samochodowy jest ograniczony, a liczba miejsc parkingowych niewielka. Najlepiej korzystać z komunikacji miejskiej albo zostawić samochód dalej od Starego Miasta i dojść pieszo.
Najlepiej rozpocząć od Placu Zamkowego i spojrzenia na fasadę zamku oraz Kolumnę Zygmunta. Następnie warto zwiedzić Apartamenty Królewskie, Salę Canaletta i Galerię Lanckorońskich, a później przejść do Ogrodów Królewskich lub Pałacu Pod Blachą. Na spokojne zwiedzanie warto zaplanować co najmniej 2–3 godziny.