Czeska Szwajcaria to jeden z najpiękniejszych regionów przyrodniczych Czech i jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Europie Środkowej. Leży w północnych Czechach, przy granicy z Niemcami, w okolicach Hřenska, Jetřichovic, Děčína i rzeki Łaby. Największym symbolem regionu jest Pravčická brána, czyli największa naturalna brama skalna z piaskowca w kontynentalnej Europie. Obok niej najważniejsze atrakcje Czeskiej Szwajcarii to wąwozy rzeki Kamenice, rejsy łodziami, skalne punkty widokowe, Jetřichovické vyhlídky, głębokie lasy, piaskowcowe ściany i krajobraz, który wygląda jak połączenie baśni, romantycznego malarstwa i naturalnej katedry.
Najważniejsze jest to: Czeska Szwajcaria to park narodowy i region skalny położony po czeskiej stronie Gór Połabskich, znany z monumentalnych piaskowców, skalnych labiryntów, wąwozów, lasów i punktów widokowych. To miejsce jest czeskim odpowiednikiem niemieckiej Szwajcarii Saksońskiej, z którą tworzy jeden wielki krajobraz Łabskich Piaskowców. Najbardziej rozpoznawalnym obiektem jest Pravčická brána, ale pełne piękno regionu widać dopiero wtedy, gdy połączy się ją z Hřenskiem, wąwozami Kamenice, Jetřichovicami, Mariiną vyhlídką i skalnymi ścieżkami prowadzącymi przez las.
Czeska Szwajcaria nie jest zwykłą atrakcją przyrodniczą do szybkiego obejrzenia. To obszar o bogatej historii turystyki, romantycznym dziedzictwie, śladach dawnych osad, związkach z artystami i trudnej współczesnej historii po wielkim pożarze z 2022 roku. Region zachwyca, ale też wymaga szacunku. Piaskowce, lasy i wąwozy są piękne, lecz delikatne. Dlatego najlepsze zwiedzanie Czeskiej Szwajcarii to takie, które łączy zachwyt z odpowiedzialnością.
Czeska Szwajcaria znajduje się w północno-zachodnich Czechach, w kraju usteckim, przy granicy z Niemcami. Jej sercem jest Park Narodowy Czeska Szwajcaria, utworzony w 2000 roku. Najważniejsze miejscowości regionu to Hřensko, Jetřichovice, Mezní Louka, Vysoká Lípa, Krásná Lípa, Srbská Kamenice i Děčín. Po niemieckiej stronie granicy rozciąga się Szwajcaria Saksońska, czyli słynny obszar z mostem Bastei, twierdzą Königstein i skalnymi krajobrazami nad Łabą.
Położenie Czeskiej Szwajcarii jest wyjątkowe. Region leży w dolinie Łaby i wśród piaskowcowych płyt, które przez miliony lat były rozcinane przez wodę, mróz i wiatr. Efektem są skalne ściany, baszty, mosty naturalne, wąwozy i platformy widokowe. To krajobraz bardzo odmienny od Karkonoszy, Gór Stołowych czy Masywu Śnieżnika. Nie chodzi tu o wysokie szczyty, lecz o pionowe skały, leśne kaniony i ukryte przejścia.
Dla turystów z Polski Czeska Szwajcaria jest najczęściej kojarzona z trasą przez Bogatynię, Zgorzelec, Liberec, Děčín albo z dojazdem przez Czechy od strony Kotliny Kłodzkiej i Nachodu. Z Dolnego Śląska jest to dalszy kierunek niż Adršpach czy Praga, ale wart uwagi ze względu na wyjątkową skalę krajobrazu.
Nazwa Czeska Szwajcaria brzmi nietypowo, ale ma ciekawe historyczne pochodzenie. W XVIII wieku artyści i podróżnicy zaczęli porównywać skalne krajobrazy nad Łabą do Szwajcarii. Nie chodziło o podobieństwo wysokości gór, ale o romantyczne wrażenie dzikości, malowniczości i niezwykłego układu skał, lasów oraz dolin. Po niemieckiej stronie utrwaliła się nazwa Szwajcaria Saksońska, a po czeskiej Czeska Szwajcaria.
Określenie to dobrze oddaje ducha regionu. Czeska Szwajcaria nie jest wysokogórska jak Alpy, ale ma własny rodzaj monumentalności. Piaskowcowe ściany wyrastają nad lasami, wąwozy tworzą chłodne korytarze, a punkty widokowe pokazują krajobraz złożony z wielu planów. To miejsce działa bardziej nastrojem niż wysokością.
Nazwa Czeska Szwajcaria stała się marką regionu. Dzisiaj oznacza nie tylko park narodowy, ale także szerszy obszar turystyczny: Hřensko, Jetřichovice, dolinę Kamenice, Pravčicką bramę, skalne punkty widokowe i pogranicze czesko-niemieckie. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych nazw przyrodniczych w Czechach.
Krajobraz Czeskiej Szwajcarii powstał z piaskowców, które tworzyły się miliony lat temu na dnie dawnego morza. Warstwy osadów stopniowo zamieniły się w skałę, a później zostały wyniesione i poddane działaniu erozji. Woda, mróz i wiatr przez bardzo długi czas rozcinały piaskowiec, poszerzały szczeliny i usuwały słabszy materiał.
Piaskowiec jest skałą wdzięczną dla natury, bo nie niszczy się równomiernie. Jedne jego partie są twardsze, inne bardziej podatne na wypłukiwanie. Dzięki temu powstają bramy, baszty, ściany, tunele, półki, skalne okna i wąwozy. Pravčická brána jest najbardziej spektakularnym przykładem takiego procesu, ale cały region jest pełen form, które pokazują siłę erozji.
Czeska Szwajcaria jest częścią większego obszaru Łabskich Piaskowców. Rzeka Łaba odegrała ogromną rolę w kształtowaniu krajobrazu. Jej dolina rozcina masyw, a boczne potoki, takie jak Kamenice, stworzyły głębokie wąwozy. To właśnie połączenie wielkiej rzeki, piaskowców i lasów stworzyło krajobraz tak charakterystyczny, że trudno pomylić go z innym regionem.
Park Narodowy Czeska Szwajcaria został utworzony w 2000 roku. Jego celem jest ochrona najcenniejszych fragmentów piaskowcowego krajobrazu, lasów, wąwozów, roślin, zwierząt i naturalnych procesów przyrodniczych. Park obejmuje obszar wyjątkowy nie tylko w skali Czech, ale także całej Europy Środkowej.
Ochrona jest tu konieczna, ponieważ piaskowce są wrażliwe na niszczenie, a region przyciąga bardzo dużą liczbę turystów. Schodzenie ze szlaków, wspinanie się w niedozwolonych miejscach, śmiecenie, hałas i erozja ścieżek mogą szybko pogorszyć stan przyrody. Dlatego w parku obowiązują konkretne zasady: poruszanie się po wyznaczonych trasach, zakaz niszczenia skał i roślinności, zakaz rozpalania ognia poza dozwolonymi miejscami oraz respektowanie zamknięć szlaków.
Park narodowy nie jest parkiem rozrywki. To żywy obszar przyrodniczy, w którym człowiek jest gościem. Czeska Szwajcaria zachwyca właśnie dlatego, że zachowała dzikość i naturalną skalę. Odpowiedzialne zwiedzanie jest warunkiem, aby to miejsce mogło przetrwać w dobrym stanie.
Pravčická brána to największy symbol Czeskiej Szwajcarii. Jest to naturalna brama skalna z piaskowca, uznawana za największą tego typu formę w kontynentalnej Europie. Ma rozpiętość 26,5 metra, a jej wysokość wewnętrzna wynosi około 16 metrów. Już z daleka wygląda jak monumentalny łuk wyrzeźbiony przez naturę.
Brama znajduje się niedaleko Hřenska i Mezní Louki. Dojście prowadzi pieszym szlakiem przez las i skalne zbocza. Nie można wejść bezpośrednio na sam łuk, ponieważ piaskowiec jest delikatny i wymaga ochrony. Zwiedzający oglądają bramę z wyznaczonych tarasów widokowych przy pałacyku Sokolí hnízdo, czyli Sokolim Gnieździe.
Pravčická brána jest nie tylko atrakcją geologiczną. To ikona całego regionu. Pojawia się na zdjęciach, plakatach, przewodnikach i materiałach promocyjnych Czeskiej Szwajcarii. Dla wielu osób jest głównym powodem przyjazdu. I słusznie, bo widok naturalnego łuku na tle lasów i piaskowcowych ścian jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów Czech.
Tuż obok Pravčickiej bramy znajduje się Sokolí hnízdo, czyli Sokole Gniazdo. To charakterystyczny budynek w stylu romantycznym, wzniesiony w XIX wieku jako obiekt obsługujący ruch turystyczny. Jego położenie jest niezwykłe: stoi bezpośrednio przy jednej z najpiękniejszych naturalnych bram skalnych Europy.
Sokole Gniazdo powstało w czasach, gdy rozwijała się romantyczna turystyka. Ludzie nie chcieli tylko zobaczyć skały. Chcieli przeżyć krajobraz, zatrzymać się, odpocząć, napić się czegoś, spojrzeć z tarasu i poczuć atmosferę miejsca. Budynek doskonale wpisuje się w ten sposób myślenia. Wygląda jak pałacyk zawieszony wśród skał, trochę bajkowy, trochę alpejski, trochę teatralny.
Dzisiaj Sokolí hnízdo pełni funkcje związane z obsługą zwiedzających. Jest też ważnym elementem krajobrazu, bo razem z Pravčicką bramą tworzy jeden z najczęściej fotografowanych widoków regionu. To przykład, jak historia turystyki stała się częścią pejzażu.
Hřensko to najniżej położona miejscowość w Czechach i jedna z najważniejszych bram do Czeskiej Szwajcarii. Leży w głębokiej dolinie, przy ujściu Kamenice do Łaby, blisko granicy z Niemcami. To właśnie stąd wielu turystów rozpoczyna zwiedzanie Pravčickiej bramy i wąwozów Kamenice.
Miejscowość ma wyjątkowe położenie. Wąskie doliny, wysokie skały, rzeka i bliskość granicy tworzą bardzo specyficzny klimat. Hřensko przez lata żyło z handlu, turystyki i ruchu granicznego. Dzisiaj jest punktem startowym, miejscem parkingów, noclegów, restauracji i informacji turystycznej.
Hřensko pokazuje też, że Czeska Szwajcaria nie jest tylko dziką przyrodą. To region, w którym od dawna człowiek żył w ścisłej relacji ze skalnym krajobrazem. Domy, drogi, mosty i przystanie w wąwozach musiały dostosować się do trudnego terenu. Dzięki temu miejscowość ma charakter bardzo odmienny od klasycznych czeskich miasteczek.
Wąwozy rzeki Kamenice należą do najważniejszych atrakcji Czeskiej Szwajcarii. Najbardziej znane są Edmundova soutěska, czyli Wąwóz Edmunda, oraz Divoká soutěska, czyli Dziki Wąwóz. To głębokie, wąskie przełomy rzeki między piaskowcowymi ścianami. W niektórych odcinkach nie da się przejść pieszo brzegiem, dlatego zwiedzanie odbywa się łodziami prowadzonymi przez flisaków.
Rejs przez wąwóz jest jednym z najbardziej charakterystycznych doświadczeń w Czeskiej Szwajcarii. Wysokie skały, ciemna woda, echo, chłód i spokojny ruch łodzi tworzą zupełnie inny nastrój niż dojście do Pravčickiej bramy. Tam dominuje panorama i światło. Tutaj ważne są cień, woda i pionowe ściany.
Wąwozy mają również znaczenie historyczne. Zostały udostępnione turystycznie w XIX wieku, kiedy region rozwijał się jako romantyczna kraina przyrodniczych atrakcji. Dzisiaj ich dostępność zależy od sezonu, pogody, stanu ścieżek i decyzji zarządców. Po pożarze z 2022 roku część tras była długo zamknięta, dlatego przed wyjazdem trzeba koniecznie sprawdzić aktualne informacje.
Jetřichovice to druga, obok Hřenska, bardzo ważna baza do poznawania Czeskiej Szwajcarii. Miejscowość leży wśród lasów i piaskowcowych wzgórz, a w jej okolicy znajdują się słynne punkty widokowe, znane jako Jetřichovické vyhlídky. Najważniejsze z nich to Mariina vyhlídka, Vilemínina stěna i Rudolfův kámen.
Te punkty widokowe pokazują inne oblicze Czeskiej Szwajcarii niż Pravčická brána. Tutaj głównym tematem jest panorama: fale lasów, skalne ściany, stożki wzgórz i dalekie widoki. Drewniane altany i platformy na skałach nadają tym miejscom romantyczny charakter. Szczególnie Mariina vyhlídka jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów fotograficznych regionu.
Jetřichovice są dobrym wyborem dla osób, które chcą poczuć spokojniejszą, mniej zatłoczoną część Czeskiej Szwajcarii. Szlaki wymagają podejścia, ale nagrodą są widoki, które pozwalają zrozumieć skalę całego krajobrazu.
Mariina vyhlídka to jeden z najpiękniejszych punktów widokowych w Czeskiej Szwajcarii. Znajduje się na skale nad Jetřichovicami i wyróżnia się charakterystyczną drewnianą altaną. Z tego miejsca rozciąga się panorama na lasy, piaskowcowe formacje i wzgórza regionu.
Historia punktu wiąże się z rozwojem turystyki arystokratycznej i romantycznej. Punkty widokowe w okolicach Jetřichovic były tworzone i udostępniane tak, aby można było podziwiać krajobraz z najlepszych miejsc. Nadawano im imiona związane z rodami właścicieli i osobami ważnymi dla regionu. W ten sposób przyroda i kultura zaczęły tworzyć wspólną opowieść.
Mariina vyhlídka jest miejscem niewielkim, dlatego w sezonie może być zatłoczona. Warto jednak ją znać, bo pokazuje mniej kanionowe, a bardziej panoramiczne oblicze Czeskiej Szwajcarii. To punkt, z którego widać, że cały region jest wielkim, pofałdowanym morzem lasów i skał.
Czeska Szwajcaria zaczęła przyciągać turystów szczególnie w XVIII i XIX wieku. Wtedy rozwijało się romantyczne spojrzenie na przyrodę. Podróżnicy, artyści i kuracjusze szukali miejsc dzikich, malowniczych i nastrojowych. Piaskowcowe skały nad Łabą idealnie pasowały do tego ideału.
Artyści malowali i opisywali skalny krajobraz, a lokalni właściciele ziemscy zaczęli udostępniać punkty widokowe, budować ścieżki, altany, mostki i obiekty turystyczne. Pravčická brána, Sokolí hnízdo, wąwozy Kamenice i Jetřichovické vyhlídky stały się elementami tej samej romantycznej mapy.
Rozwój turystyki był tak silny, że region szybko stał się znany daleko poza najbliższą okolicą. Czeska Szwajcaria była odwiedzana przez ludzi szukających krajobrazu innego niż miejskie uzdrowiska i klasyczne góry. Jej popularność trwa do dziś, choć współczesne zwiedzanie musi już uwzględniać limity przyrody i skutki dużego ruchu.
W 2022 roku Czeska Szwajcaria została dotknięta ogromnym pożarem, jednym z największych w historii Czech. Ogień objął rozległe obszary parku narodowego, szczególnie w rejonie Hřenska i Pravčickiej bramy. Wydarzenie to było dramatyczne dla mieszkańców, przyrody, turystyki i całego wizerunku regionu.
Pożar zmienił krajobraz. W wielu miejscach spłonęły lasy, pojawiły się czarne pnie, odsłonięte zbocza i niebezpieczne odcinki szlaków. Część tras została zamknięta ze względów bezpieczeństwa, bo po pożarze wzrosło ryzyko osuwania się skał, przewracania drzew i erozji. To ważne, aby rozumieć, że Czeska Szwajcaria po 2022 roku jest krajobrazem odbudowy.
Jednocześnie przyroda zaczyna się regenerować. Pożar, choć dramatyczny dla ludzi i infrastruktury, jest też częścią naturalnych procesów leśnych. W kolejnych latach pojawia się nowa roślinność, odradzają się siedliska, a krajobraz zmienia się na oczach odwiedzających. Czeska Szwajcaria stała się więc także miejscem refleksji o kruchości przyrody, zmianach klimatu i odpowiedzialnym zarządzaniu turystyką.
Czeska Szwajcaria, podobnie jak sąsiednie piaskowcowe regiony, kojarzona jest z filmową atmosferą fantasy. Krajobrazy Łabskich Piaskowców i czeskich skał pojawiały się w kontekście „Opowieści z Narnii”, ponieważ ich baśniowy wygląd doskonale pasuje do świata ukrytych przejść, skalnych bram i tajemniczych lasów.
Nie trzeba jednak filmowego kontekstu, aby poczuć niezwykłość regionu. Pravčická brána, głębokie wąwozy, mgły nad lasami i skalne altany same tworzą scenerię, która wygląda jak gotowa opowieść. To jedna z przyczyn popularności Czeskiej Szwajcarii wśród fotografów, rodzin i osób szukających miejsc o mocnym nastroju.
Filmowe skojarzenia są atrakcyjne, ale prawdziwa wartość regionu jest głębsza: geologia, historia turystyki, przyroda, wąwozy i ochrona parku narodowego. Czeska Szwajcaria nie jest dekoracją. Jest żywym krajobrazem.
Czeska Szwajcaria i Szwajcaria Saksońska tworzą wspólny krajobraz po dwóch stronach granicy czesko-niemieckiej. Po stronie niemieckiej najbardziej znane miejsca to Bastei, most Basteibrücke, twierdza Königstein i skalne szlaki nad Łabą. Po stronie czeskiej największym symbolem jest Pravčická brána, Hřensko i wąwozy Kamenice.
Oba regiony mają podobną geologię, ale trochę inny charakter turystyczny. Szwajcaria Saksońska jest bardzo dobrze rozwinięta infrastrukturalnie i mocno związana z niemiecką tradycją turystyki pieszej. Czeska Szwajcaria ma bardziej leśny, miejscami dzikszy charakter i silne punkty symboliczne, takie jak Pravčická brána.
Najlepiej rozumieć je razem. Łaba, piaskowce, lasy i granica tworzą jeden wielki obszar przyrodniczy. Podział państwowy jest ważny organizacyjnie, ale krajobrazowo to ta sama opowieść.
Najbardziej klasyczna trasa prowadzi z Hřenska do Pravčickiej bramy. To szlak wymagający podejścia, ale technicznie dostępny dla większości osób z podstawową kondycją. Po drodze idzie się przez las i skalne zbocza, a nagrodą jest widok na największą naturalną bramę skalną regionu.
Druga klasyczna część zwiedzania to wąwozy Kamenice. W zależności od aktualnej dostępności można planować przejście przez Edmundova soutěska i Divoká soutěska z rejsami łodziami. Trzeba jednak sprawdzać komunikaty, ponieważ po pożarze i pracach zabezpieczających dostępność tras może się zmieniać.
Trzecim bardzo ważnym obszarem są Jetřichovické vyhlídky. Trasa przez Mariiną vyhlídkę, Vilemíniną stěnę i Rudolfův kámen jest jedną z najpiękniejszych w regionie, ale wymaga podejść i zejść. Daje jednak fantastyczne panoramy i pozwala zobaczyć bardziej rozległe oblicze Czeskiej Szwajcarii.
Czeska Szwajcaria jest wyjątkowa, ponieważ łączy kilka elementów w jednym miejscu: monumentalne piaskowce, największą naturalną bramę skalną w kontynentalnej Europie, głębokie wąwozy, rejsy łodziami, romantyczną historię turystyki, punkty widokowe, lasy i pograniczny klimat. To region bardzo spójny, a jednocześnie różnorodny.
Nie jest to miejsce, które opiera się na jednej atrakcji. Pravčická brána jest najważniejszym symbolem, ale pełne zrozumienie Czeskiej Szwajcarii wymaga zobaczenia także Hřenska, wąwozów Kamenice, Jetřichovic i skalnych widoków. Dopiero wtedy widać, że region jest całym krajobrazowym systemem.
Czeska Szwajcaria ma także wartość emocjonalną. To miejsce działa na wyobraźnię. Skały wyglądają jak ruiny zamków, wąwozy jak ukryte korytarze, a brama skalna jak wejście do innego świata. Dlatego region od ponad dwóch stuleci przyciąga ludzi, którzy szukają czegoś więcej niż zwykłego spaceru.
Czeska Szwajcaria znajduje się w północno-zachodnich Czechach, przy granicy z Niemcami, w okolicach Hřenska, Jetřichovic, Děčína i rzeki Łaby.
Największą atrakcją jest Pravčická brána, czyli największa naturalna brama skalna z piaskowca w kontynentalnej Europie. To symbol całego regionu.
Tak. Park Narodowy Czeska Szwajcaria został utworzony w 2000 roku i chroni najcenniejsze fragmenty piaskowcowego krajobrazu, lasów i wąwozów.
Samo wejście na wiele szlaków parku jest bezpłatne, ale niektóre atrakcje są płatne. Dotyczy to między innymi Pravčickiej bramy i rejsów łodziami w wąwozach Kamenice.
Dojście z Hřenska lub z okolic Mezní Louki zwykle zajmuje około 1,5 godziny w jedną stronę, zależnie od tempa, trasy i warunków.
Nie. Rejsy łodziami w wąwozach działają sezonowo i zależą od warunków, prac zabezpieczających oraz aktualnych decyzji zarządców. Przed wyjazdem trzeba sprawdzić bieżące informacje.
Tak. W 2022 roku region dotknął ogromny pożar. Część szlaków była zamknięta, a krajobraz w wielu miejscach się zmienił. Przyroda stopniowo się odradza.
Tak, ale trasy trzeba dobrać do wieku i kondycji. Krótsze odcinki i wąwozy mogą być atrakcyjne dla rodzin, natomiast dłuższe trasy do punktów widokowych wymagają więcej siły.
Warto zobaczyć Hřensko, wąwozy Kamenice, Jetřichovice, Mariiną vyhlídkę, Vilemíniną stěnę, Rudolfův kámen, dolinę Łaby i sąsiednią Szwajcarię Saksońską.
Najważniejsze oficjalne strony przed wyjazdem to www.ceskesvycarsko.cz, www.npcs.cz oraz www.pbrana.cz. Na tych stronach warto sprawdzić aktualne komunikaty, zamknięcia szlaków, godziny otwarcia, ceny biletów i dostępność rejsów w wąwozach Kamenice.
Pravčická brána jest dostępna w określonych godzinach. Według oficjalnych informacji od 28 marca do października czynna jest codziennie od 10:00 do 18:00. Od listopada do marca działa w piątki i weekendy od 10:00 do 16:00. Bilet normalny kosztuje 125 CZK, bilet dla dzieci od 6 do 14 lat 50 CZK, a bilet dla studentów i seniorów 65+ również 50 CZK.
Dziki Wąwóz, czyli Divoká soutěska, według oficjalnych informacji regionalnych działa w 2026 roku codziennie od 9:00 do 17:00 do końca października. Bilet kosztuje 200 CZK dla dorosłych, 100 CZK dla dzieci od 3 lat, a opłata za psa wynosi 50 CZK. Rejs jest dostępny od strony Hájenek lub Meznej i nie jest rezerwowany z wyprzedzeniem.
Dojazd z Wrocławia samochodem do Hřenska zajmuje zwykle około 4–5 godzin, zależnie od trasy, ruchu i warunków. Można jechać przez Zgorzelec i Niemcy, przez Liberec i Děčín albo innymi wariantami przez Czechy. Z zachodniej części Dolnego Śląska dojazd może być wyraźnie krótszy.
Dojazd komunikacją publiczną wymaga dobrego planowania. Najwygodniejsze połączenia zwykle prowadzą przez Děčín, skąd można kontynuować podróż autobusem w stronę Hřenska albo pociągiem i lokalnym transportem w zależności od planu. Przy podróży z Polski trzeba liczyć się z przesiadkami.
Najlepsze bazy do zwiedzania to Hřensko, Mezní Louka, Jetřichovice, Děčín i Krásná Lípa. Hřensko jest najlepsze dla osób planujących Pravčicką bramę i wąwozy Kamenice. Jetřichovice są świetne dla punktów widokowych. Děčín jest dobrą bazą komunikacyjną.
Na trasy w Czeskiej Szwajcarii warto zabrać wygodne buty trekkingowe, wodę, jedzenie, kurtkę przeciwdeszczową, mapę lub aplikację offline oraz sprawdzony plan powrotu. Piaskowcowe ścieżki po deszczu mogą być śliskie, a część tras prowadzi po schodach, podejściach i wąskich przejściach.
Przed wyjazdem trzeba sprawdzić aktualne zamknięcia szlaków. Po pożarze z 2022 roku niektóre fragmenty parku były zamykane z powodu zagrożenia spadającymi drzewami, erozją i pracami zabezpieczającymi. Sytuacja może się zmieniać, dlatego aktualny komunikat jest ważniejszy niż stara mapa lub opis sprzed kilku lat.
Czeska Szwajcaria najlepiej prezentuje się od wiosny do jesieni, kiedy działają główne atrakcje sezonowe. Zimą region również ma piękny klimat, ale część usług i tras może być ograniczona. Najrozsądniej planować wyjazd przy dobrej pogodzie i dobrej widoczności, bo największą wartością regionu są widoki, skały i wąwozy.